W latach 80-tych, Rogers Cable 10 (a później Cable 4) w Vancouver, udostępniło wielu grupom etnicznym czas programowy na ich kablu. W 1981 roku powstała w Vancouver polska grupa pod nazwą ‘Polsko-Kanadyjskie Towarzystwo Telewizyjne’ (PKTT). Grupa ta raz w miesiącu, produkowała wpierw 30 minutowy a potem 60 minutowy program pod nazwą ‘Telewizyjny Program Polski’ (TPP). W latach działalności TPP (‘81-‘89), ponad 60 osób przewinęło się przed i za kamerami TPP w charakterze technicznym lub talentu. W 99% to osoby które nigdy nic nie miały do czynienia z telewizją w ich życiu zawodowym. ‘Rogers Cable’ udostępniając nam ich zaplecze, trenowało nas w obsłudze sprzętu, a jak państwo się przekonają oglądając nasze archiwum, my uczyliśmy się na naszych własnych błędach. Większość, bo ponad 95% programów jest autorstwem naszej grupy, parę segmentów jednak nie jest: i tak na przykład w paru okazjach mieliśmy dostęp do materiałów z Polski (TVP) a podczas Papieskiej wizyty w Kanadzie i Vancouver materiały udostępnił nam CBC za które nasz zespół serdecznie im dziękuje. Mamy nadzieję że znajdą państwo coś dla siebie ciekawego (znajomych, swoich rodziców czy nawet siebie samych - ponad ? lat młodszych).

W naszym archiwum, zgromadzone są materiały z 44 programów których taśmy przetrwały do dnia dzisiejszego. To jest 39 godzin antenowego programu. Z naszego doświadczenia wynika że jedna minuta na antenie, kosztowała nas przeciętnie jedną godzinę w przygotowaniu, nagraniu i montażu tego segmentu. Biorąc to pod uwagę 39 godzin programu to stanowi 2340 minut programu (mowa tu tylko o materiale tu dostępnym). Czyli nasz zespół, przez 8 lat (‘81...’87 + ‘89 ): spędził ponad 2340 godzin w produkcji tego programu telewizyjnego: za co nikt nie dostał ani grosza. Patrząc inaczej: pracując 8 godzin dziennie, 5 dni w tygodniu: To jest 293 dni roboczych, albo 59 tygodni (jak wiemy rok ma tylko 52 tygodnie). Jak państwo się przekonają przeglądając nasze archiwum, to nie wszystkie programy które PKTT wyprodukowało. Nie wszystkie taśmy które przetrwały nadają się do odtwarzania, niektóre taśmy po prostu zginęły, i tak na przykład z 1988 roku nie mamy ani jednej taśmy. To że cokolwiek się zachowało, to w głównej mierze zasługa paru osób które myśląc o przyszłości, mimo ciężkich warunków finansowych naszej grupy, w jakiś sposób finansowali zakup taśm – tak żeby można było je oglądać póżniej. Każda jedno-godzinna taśma kosztowała nas prawie $200, w sumie wydaliśmy ponad $10,000 na same taśmy. Nie wymieniając każdej organizacji polonijnej w Vancouver i okolicach, trzeba jednak powiedzieć że wszystkie organizacje, jak i osoby prywatne popierały nas finansowo, dzięki czemu materiały te do dziś przetrwały, a my za to serdecznie im dziękujemy.